[:EL]
40 χρόνια έφηβος είχε γράψει κάποτε….πλέον αριθμεί 67 και είναι ακόμα έφηβος. Ο λόγος προφανώς για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ή σκέτο Βασίλη όπως έχει μείνει στη συνείδηση του κόσμου.
Κάπου εδώ θέλω να σημειώσω πως το παρόν άρθρο μόνο αντικειμενικό δεν θα είναι…καθώς ο θαυμασμός, η αγάπη προς τον συγκεκριμένο άνθρωπο δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Είναι ο Βασίλης όντως ροκ; Είναι συνεπής στις πολιτικές του τοποθετήσεις; Παπακωνσταντίνου είναι μόνο ένας και αυτός είναι ο Θανάσης; Eρωτήματα και ατάκες που κατά καιρούς ακούω και ανέκαθεν αγνοούσα. Και ο λόγος;
Η μουσική ενώνει, δεν χωρίζει. Και εγώ θα μιλήσω για τον άνθρωπο που έκανε εμένα να την αγαπήσω.
Όλα ξεκίνησαν το 2013 όταν σε συναυλία άλλων καλλιτεχνών ανέβηκε ο Βασίλης για ένα τραγούδι. Εκείνο το βράδυ της 27ης Ιουνίου έμελλε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την μουσική. Έκτοτε τον έχω παρακολουθήσει ζωντανά 18 φορές (και έπεται συνέχεια) σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και περιφέρεια. Έχω χαρακτηριστεί «άρρωστος», θα με έλεγα Bασιλόπληκτο. Έχω «ζαλίσει» πολλούς να έρθουν μαζί μου μήπως και νιώσουν αυτό που ένιωσα, με κάποιους το πέτυχα με άλλους όχι.
Κάθε live, κάθε παράσταση του είναι μοναδική. Μπορεί να δεις την ίδια συναυλία, με τα ίδια τραγούδια και να νιώσεις εντελώς διαφορετικά, γιατί και ο Βασίλης θα νιώθει διαφορετικά. Άνθρωπος είναι, με άλλες συνθήκες ερμηνεύει κάθε φορά. Αυτό που μένει ίδιο είναι το κέφι, η «ροκιά», η δύναμη που αναβλύζει από μέσα του. Αλλά και το κοινό. Κάθε του συναυλία αποτελείται από άτομα κάθε ηλικίας, παιδάκια που δεν έχουν ιδέα που βρίσκονται μέχρι και ηλικιωμένους που στην κυριολεξία μεγάλωσαν μαζί του. Και φυσικά τους πιο ένθερμους που δημιουργούν μια πιο ζωντανή ατμόσφαιρα με πυρσούς και συνθήματα. Και τώρα που είπα συνθήματα θα παραθέσω το αγαπημένο μου: «Βασίλη ζούμε για να σ’ ακούμε» που σε κάθε του εμφάνιση ακούγεται.
Οι ειδικοί λένε πως ο χρόνος κρίνει τους καλλιτέχνες και τα τραγούδια τους και τα 44 χρόνια επί σκηνής νομίζω είναι η απάντηση. Η αναγνώριση που λαμβάνει από συναδέλφους είναι ακόμα μια ένδειξη του βεληνεκούς του. Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κάποτε είχε πει πως: «όταν ο Βασίλης τραγουδάει χαμηλές νότες, είναι στους τρεις καλύτερους τραγουδιστές του κόσμου». Ο Μίλτος Πασχαλίδης διασκεύασε έναν στίχο του τραγουδιού «Από μένα το Βασίλη», λέγοντας: «όση αγάπη σου χω στείλει είναι για σένανε Βασίλη»
Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο γιατί η αλήθεια είναι πως οι λέξεις δύσκολα μπορούν να περιγράψουν τι σημαίνει Βασίλης Παπακωνσταντίνου για μένα. Το μόνο που θα σας ευχηθώ είναι να βρείτε και εσείς κάποιον καλλιτέχνη με τον οποίο θα μπορείτε να ταυτιστείτε. Είναι πολύ απελευθερωτικό και καθησυχαστικό. Πιστέψτε με.
[:]
