[:EL]
Θα ξεκινήσω με την εξής δήλωση: για εμένα, η τοιχογραφία και το γκράφιτι (ή γκραφίτι)είναι τέχνη.
Μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό όσο είναι μια «ταγκιά» ή μπορεί να είναι ολόκληρος τοίχος πολυώροφου κτιρίου που έγινε ο καμβάς κάποιου γκραφιτά ή καλλιτέχνη. Όπως και να ’χει, εγώ θα κάτσω να θαυμάσω αυτόν τον τοίχο και τα δευτερόλεπτα θα αρχίσουν να γίνονται λεπτά.
Δε θα σταθώ στο μεγάλο ερώτημα «Γκράφιτι: τέχνη ή βανδαλισμός;», ούτε θα καταδικάσω καμία άποψη. Τα πράγματα περιπλέκονται και οι διαφωνίες δείχνουν να μην έχουν τέλος, κάτι που ωστόσο δεν με εμποδίζει- και δε θα έπρεπε να εμποδίζει και κανέναν άλλον- από το να αναγνωρίζουν ένα έργο τέχνης όταν το βλέπουν στο δρόμο.
Την άποψη αυτή φαίνεται να συμμερίζεται και το Βερολίνο, το οποίο μάλιστα αποτελεί μέλος του «Cities of Design Network» σύμφωνα με την UNESCO.
Δε χρειάστηκαν πολλά λοιπόν, για να μπει κι αυτή η πόλη στην ταξιδιωτική λίστα και δεν άργησε η ώρα για να μπει το “check” στο κουτάκι της. Εάν έχεις επισκεφθεί την πρωτεύουσα της Γερμανίας γνωρίζεις πολύ καλά πως οι τοίχοι της έχουν φωνή. Όπου κι αν κοιτάξεις , και δη στο Δυτικό Βερολίνο, θα δεις τοίχους να σου «μιλάνε» με λέξεις και χρώματα, έχοντας ως στόχο άλλοτε να κεντρίσουν τη φαντασία και άλλοτε να προάγουν την κριτική σκέψη. Το σίγουρο πάντως είναι πως, όποιος κι αν είναι ο απώτερος σκοπός, λίγο ή πολύ, όλα θα γοητεύσουν την αισθητική σου.
Μεγαλύτερη -και εδώ κυριολεκτώ- απόδειξη των όσων αναφέρω αποτελεί το 1316 μέτρα εναπομείναν μέρος του Τείχους το οποίο το 1990, γέμισε για πρώτη φορά με έργα καλλιτεχνών από 21 χώρες. Έκτοτε έχουν γίνει ολικές αποκαταστάσεις των έργων εξαιτίας της έκθεσής τους στις καιρικές συνθήκες, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ακόμα περισσότερους ανθρώπους να αφήσουν το στίγμα τους στο ιστορικό αυτό μνημείο.
Το East Side Gallery είναι αδιαμφισβήτητα ένα μέρος που όλοι οι λάτρεις της τέχνης επισκέπτονται, όμως μην περιοριστείς μοναχά σε αυτό. Τα γκράφιτι και οι τοιχογραφίες ξεκίνησαν στους δρόμους των πόλεων, στα στενά σοκάκια και στα πάρκα κάθε γειτονιάς. Εκεί, κάθε μέρα ένας άσπρος τοίχος «μεταμορφώνεται» και κάποιου καλλιτέχνη η ιδέα παίρνει μορφή.
Και επειδή «μια μικρή δοκιμή μπορεί να σας πείσει», ορίστε μία γεύση από Βερολίνο:
[:]
