Μέχρι το 11ο αιώνα, οι Ιταλοί μοναχοί αρωμάτιζαν τα αποστάγματά τους με καρπούς αρκεύθου (είδος κυπαρισσιού). Κατά τη διάρκεια της επιδημίας της βουβωνικής πανώλης τον 14ο αιώνα το τζιν χρησιμοποιήθηκε, αν και αναποτελεσματικά, σαν φάρμακο. Καθώς η επιστήμη της απόσταξης αναπτύχθηκε από το Μεσαίωνα έως την περίοδο της Αναγέννησης, η άρκευθος χρησιμοποιήθηκε χάρη στο άρωμα, τη γεύση και τις δήθεν θεραπευτικές της ιδιότητες.
Πώς και από πού προήλθε το τζιν;
Η πρώτη παρασκευή τζιν τοποθετείται στην Ολλανδία τον 17ο αιώνα. Πολλές μικρές ολλανδικές και φλαμανδικές επιχειρήσεις απόσταξης είχαν διαδώσει την επαναπόσταξη οινοπνεύματος από διάφορα άλλα βότανα τα οποία πωλούνταν στα φαρμακεία σαν φάρμακο κατά των ασθενειών, πχ. των νεφρών, οσφυαλγία, παθήσεις του στομάχου, πέτρες στη χολή, και ουρική αρθρίτιδα.
Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618 – 1648), στα εδάφη της σημερινής Γερμανίας και τις Κάτω Χώρες όπου ήρθαν σε σύγκρουση οι σημαντικότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις, το τζιν αποτέλεσε παρηγοριά για τα βρετανικά εκστρατευτικά στρατεύματα, για αυτό και το ονομάσανε «Ολλανδικό κουράγιο» (dutch courage), που τους χορηγούταν προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου. Τελικά άρχισαν να το φέρνουν πίσω στην Βρετανία, όπου ήδη είχε αρχίσει να πωλείται στα φαρμακεία. Το νέο αυτό ποτό άρχισε να γίνεται πολύ δημοφιλές μεταξύ των φτωχών.
Περίοδος “Gin Graze”
Αφού ο Βρετανικός στρατός έφερε το τζιν και η βρετανική κυβέρνηση έθεσε νόμους που 1) επιβάρυναν υπερβολικά πολύ την φορολογία του γαλλικού κονιάκ και κρασιού που τότε άκμαζαν στην περιοχή και 2) καθιστούσαν το τζιν πολύ εύκολα πρασβάσιμο στον κόσμο και κυρίως στην χαμηλή τάξη λόγω κόστους, το ποτό αυτό χαρακτηρίστηκε ως το “εθνικό ποτό” και προφανώς η κατανάλωσή του άρχισε να γίνεται ανησυχητική. Έτσι ξεκίνησε αυτή η σκοτεινή περίοδος που ονομάστηκε “Gin Graze”.
«Αν το μπράντι και η σαμπάνια είναι εφεύρεση των καθολικών, το τζιν είναι ανακάλυψη των διαμαρτυρομένων».
Kάρολος Nτίκενς.
Gin & Tonik
Το fever tree, συναντάται στη νότια και ανατολική Αφρική και είναι το δέντρο που παράγεται η κινίνη, το βασικό συστατικό του tonic water και ο βασικός λόγος που αυτό εφευρέθηκε. Παλιότερα χρησιμοποιούσαν την κινίνη για να εμποδίσει ή να θεραπεύσει τη μαλάρια- το μόνο συστατικό στον κόσμο που μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.
Τo tonic water ήταν εφεύρεση των Βρετανών. Η κινίνη δινόταν στα στρατεύματα στην Ινδία για να προφυλαχθούν από τη μαλάρια. Ωστόσο, επειδή η κινίνη προερχόταν από το φλοιό του δέντρου ήταν πολύ πικρή- εξ’ ου και η μοναδική γεύση στο tonic-, γι’ αυτό και οι στρατιώτες προσέθεταν στο πρωινό φάρμακο ζάχαρη, φρούτα και νερό για να είναι πιο εύκολο στην κατάποση. Έτσι, δημιουργήθηκε το tonic. Μάλιστα, ο βρετανικός στρατός κουβαλούσε gin, το οποίο κατανάλωναν μαζί με την κινίνη. Με τη σειρά του, έτσι δημιουργήθηκε και το gin and tonic.
Για περισσότερα άρθρα, μπορείτε να διαβάσετε στο Blog | TEDxUniversityofMacedonia
