[:EL]Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013. Σε μια κατάμεστη αίθουσα του μεγάρου μουσικής Αθηνών, ο Χρύσανθος Δελλαρόκας (Chris Dellarocas) καταθέτει τις, εξαιρετικά καινοτόμες για τα ελληνικά δεδομένα, απόψεις του για το πανεπιστήμιο στον 21 αιώνα και σχολιάζει τον αντίκτυπο των μεταβολών αυτών στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα. Η ομιλία του στο YouTube, με τίτλο “Επανεφευρίσκοντας το Πανεπιστήμιο: Chris Dellarocas at TEDxAcademy”, έχει συλλέξει συνολικά 27.562 χτυπήματα μέχρι τώρα, καθώς επίσης και ποικίλα σχόλια για τα όσα ο ίδιος υποστηρίζει.
Από την αρχή της ομιλίας, ο κ. Δελλαρόκας επιλέγει να παρουσιάσει το εκπαιδευτικό πρόβλημα με τον εξής οξύμωρο τρόπο:
“Υπάρχουν σήμερα 75 εκατομμύρια άνεργοι νέοι στο δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα όμως, το 57% των εργοδοτών δηλώνει πως αδυνατεί να βρει κατάλληλα προετοιμασμένους υποψηφίους, ικανούς για την στελέχωση διαφόρων θέσεων.”
Πηγή: “From education to employment” McKinsey Global Institute 2012
Που οφείλεται το παραπάνω πρόβλημα; Η απάντηση δίνεται ξεκάθαρα: Το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης έχει τις ρίζες του στη βιομηχανική επανάσταση και προετοιμάζει τους νέους για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Τα παραδοσιακά πανεπιστήμια σχεδιάστηκαν για να παράγουν πολλά αντίγραφα συγκεκριμένων τύπων ανθρώπων – δασκάλων, γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών, κ.λπ. – οι όποιοι, αφού «γεμίσουν» τις μπαταρίες τους με γνώσεις, θα στελέχωναν συγκεκριμένες θέσεις της βιομηχανικής κοινωνίας και θα σταδιοδρομούσαν εκεί σε ολόκληρη τη ζωή τους.
Όμως η σημερινή πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Η τεχνολογική επανάσταση των τελευταίων δεκαετιών έχει επιφέρει τεράστιες αλλαγές στο εκπαιδευτικό (και όχι μόνο) τοπίο. Στη σύγχρονη μεταβιομηχανική εποχή, όπου η πρόσβαση στην πληροφορία είναι εφικτή με το πάτημα ενός κουμπιού, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των στόχων της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και η προσαρμογή των τελευταίων στα νεότερα, πιο εξελιγμένα κοινωνικά δεδομένα. Εξάλλου, εύλογα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί, ποιος χρειάζεται ένα πανεπιστήμιο στην εποχή της Google;
Δυστυχώς όμως, η αλλαγή αυτή από μόνη της δεν είναι αρκετή.
Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, αρκετές εθνικές πολιτικές για την εκπαίδευση -μεταξύ των οποίων και η ελληνική- αναλώνονται στην αύξηση της παραγωγής αποφοίτων πανεπιστημίου. Οι πολιτικές αυτές φαίνεται να δουλεύουν, αλλά πολύ συχνά οι απόφοιτοι όχι. Πως μπορεί επόμενως, να επιτύχει ο σημερινός νέος την εύρεση μιας εργασιακής θέσης, η οποία θα συνάδει με τις πανεπιστημιακές του σπουδές;
Απαντώντας στο ερώτημα αυτό, αναφέρει ο κ. Δελλαρόκας με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, ότι το μυστικό της επιτυχίας στον 21 αιώνα απαρτίζεται από επτά στοιχεία χαρακτήρα: την αισιοδοξία, την ευγνωμοσύνη, τον αυτοέλεγχο, την κοινωνική νοημοσύνη, τον ενθουσιασμό, την περιέργεια και το λεγόμενο τσαγανό. Τα στοιχεία αυτά, σε συνδυασμό με τις κατάλληλες, σε κάθε περίπτωση, προσωπικές επιλογές, μπορούν να οδηγήσουν στην “επιτυχία” στη σημερινή εποχή.
Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι το “μυστικό της επιτυχίας” δεν διδάσκεται στα σύγχρονα πανεπιστήμια. Και ούτε πρόκειται να διδαχθεί. Παρ’ όλα αυτά, η σημερινή εργασιακή πραγματικότητα το απαιτεί. Οι εργοδότες ζητούν πλέον απτές αποδείξεις ικανοτήτων και όχι απλώς πτυχία ή βαθμούς που δεν είναι σίγουρο τι αντιπροσωπεύουν. Άλλωστε, όταν κάποιος αποδεικνύει τις ικανότητες μέσα από τα έργα του, τι παραπάνω μπορούν να προσφέρουν τα πτυχία;
[:]
