Καθημερινά καλούμαστε να ισορροπήσουμε πολλά πράγματα: Δουλειά, διάβασμα, υποχρεώσεις, κοινωνική ζωή. Κατά γενική ομολογία, το να λειτουργούμε βάσει ενός προγράμματος μπορεί να μας λύσει τα χέρια. Πότε, όμως, αρχίζουμε και πέφτουμε στην παγίδα του υπέρ-προγραμματισμού (over-planning); Πότε γινόμαστε θύματα της ίδιας μας της οργάνωσης;
Επίτευξη στόχων & οργάνωση
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, ότι το να είμαστε οργανωμένοι και το να μεριμνούμε προκαταβολικά συμβάλλει στο να είμαστε συνεπείς στα καθήκοντά μας και να έχουμε μια καλή εποπτεία της ημέρας ή της εβδομάδας μας, ανάλογα του πόσο μακριά προγραμματίζει ο καθένας μας. Το να παραμένουμε συνεπείς μας κρατά, ως συνέπεια, πιο σταθερούς και προσηλωμένους στους στόχους μας. Αν, για παράδειγμα, σκοπεύεις να μάθεις μια ξένη γλώσσα, ο αρχικός ενθουσιασμός ή η εγγραφή σου σε ένα φροντιστήριο δεν είναι αρκετά για να αποκτήσεις τη δεξιότητα της ίδιας της γνώσης της γλώσσας. Θα χρειαστεί, επιπλέον, να παρακολουθήσεις τα μαθήματα, αλλά και να αφιερώσεις προσωπικό χρόνο στη μελέτη σου.
Ακόμη, η οργάνωση μπορεί να μειώσει αισθητά το άγχος που βιώνουμε μέσα στην ημέρα μας. Γνωρίζοντας τις προτεραιότητές και τις υποχρεώσεις μας, μπορούμε να μοιράσουμε με μεγαλύτερη επιτυχία τον χρόνο μας, αλλά και να ανταποκριθούμε επαρκώς, χωρίς πανικό και χωρίς σπασμωδικές κινήσεις, που θα διακινδυνεύσουν το βέλτιστο αποτέλεσμα της προσπάθειάς μας. Αυτό είναι ίσως και το βασικό πλεονέκτημα του να είμαστε οργανωμένοι και του “staying on top of things” που λέμε και στο χωριό μου. Η ορθότερη αξιοποίηση του χρόνου μας και η προτεραιοποίηση, αν και απαιτητικές διαδικασίες, μας επιβραβεύουν με την επίτευξη των όσων έχουμε θέσει ως στόχους.
Όλα καλά ως εδώ. Πότε αρχίζει, όμως, ο προγραμματισμός να γίνεται μια νοσηρή συνήθεια; Πότε πέφτουμε αλήθεια στην παγίδα;
Over-Planning: Η σκοτεινή πλευρά της οργάνωσης
Συχνά, προγραμματίζοντας σπαταλάμε πολύ χρόνο στο να είναι όλα τακτοποιημένα στα «κουτάκια» που έχουμε φτιάξει, με αποτέλεσμα να μη δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο στο να ολοκληρώσουμε όντως αυτά που έχουμε να ολοκληρώσουμε. Αν και αυτό το κομμάτι της οργάνωσης μπορεί να μας γεμίσει ενέργεια και ενθουσιασμό, δεν πρέπει να είναι το κεντρικό μέρος της διαδικασίας μας.
Ένα ακόμη προβληματικό σημείο μπορεί να αποτελέσει η σχέση μας με τον αυθορμητισμό. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η ατζέντα μας μπορεί να είναι τόσο φορτωμένη, που να καταλήξει εντελώς άκαμπτη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η πιθανότητα του να κάνουμε κάτι εκτός προγράμματος, απλά επειδή έτσι μας ήρθε, μειώνονται δραματικά. Αυτό μπορεί να μας περιορίσει ψυχολογικά. Ίσως μας κάνει να νιώσουμε ότι είμαστε δέσμιοι του προγράμματός μας και ότι η καθημερινότητά μας δεν προσφέρει τίποτα το αξιόλογο.
Κρύβεται, όμως, κι ένας ακόμη ύπουλος κίνδυνος. Το ίδιο το πρόγραμμα θα έπρεπε να έχει πάντα ως απώτερο σκοπό το να μας λύσει τα χέρια, να μας προσφέρει μια ανάσα μέσα στο πλήθος των καθημερινών μας υποχρεώσεων. Υπάρχουν, όμως, και οι φορές που αυτή ακριβώς η λεπτομερής οργάνωση είναι που μπορεί να δημιουργήσει περιττό άγχος. Εκεί ελλοχεύει το ρίσκο του να αγχωθούμε περισσότερο, ακριβώς επειδή κάτι δεν πηγαίνει σύμφωνα με το σχέδιο που είχαμε στο μυαλό μας. Αυτή η στρεβλή αντίληψη για την πορεία των εργασιών μας μπορεί να κάνει ακόμη και το παραμικρό λάθος να φαντάζει γιγαντιαίο και αυτό από μόνο του να μας αποσυντονίσει πλήρως.
Όπως κι αν επιλέγεις να λειτουργείς, έχει σημασία να κρατάς μια ισορροπία ακόμη και στην οργάνωση των καθημερινών ή και των – γιατί όχι; – μακροπρόθεσμών σου στόχων και καθηκόντων. Χρησιμοποίησε αυτή τη συνήθεια υπέρ σου. Μην πας, όπως λέμε, «τυφλός στα αγκάθια», χωρίς καθόλου πρόγραμμα και με μόνη πυξίδα τα vibes. Ωστόσο, μην αφήσεις και το πρόγραμμά σου να καθορίσει την ζωή σου, σε βαθμό που περισσότερο υπάρχει το πρόγραμμά σου, παρά εσύ. Και μην ξεχνάς: Είναι εύκολο να περάσεις από τη μία κατηγορία στην άλλη.
Για περισσότερα άρθρα, επισκεφθείτε το Blog | TEDxUniversityofMacedonia
