Η Ξανθίππη Γιωτοπούλου αποχαιρετώντας το καλοκαίρι με το Αυγουστιάτικο και μελαγχολικό του φεγγάρι, γράφει με μία πιο ποιητική και νοσταλγική διάθεση, ένα μικρό ποίημα.
Ο Αύγουστος να ξεκινάει με ηλιοβασίλεμα και ο Ιούλιος
να τελειώνει με αυγή.
Η ραστώνη και οι εφήμεροι έρωτες του καλοκαιριού
αρχίζουν να παίρνουν μορφή
Μετράς τα μπάνια και τους χορούς στα πανηγύρια,
έχεις για οδηγό τη σελήνη· το φεγγάρι που
ανατέλλει πορφυρό στο νυχτερινό ουρανό
κι εσύ παθιάζεσαι στην αμμουδιά, με συντροφιά
τα κύματα
και τον αέρα να σου μπλέκει τα μαλλιά
δεν ξέρεις αν πρέπει να ανάψεις φωτιά
ή
να χαρείς το φως των αστεριών
