Οι φιλίες μας μας καθορίζουν και μας συντροφεύουν στη ζωή μας. Άσχετα από το πόσο κοντά ζούμε με τους φίλους και τις φίλες μας, η καθημερινότητα πλέον έχει κάνει πολύ δύσκολο το να προγραμματίσουμε ακόμη κι έναν καφέ. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να έχουμε συναστρία, να χτιστεί η γέφυρα που συνεχώς γκρεμίζεται και, γενικώς, να είναι όλες οι συνθήκες εναρμονισμένες υπέρ αυτής της επερχόμενης συνάντησης. Τελικά, βρισκόμαστε με την παρέα μας και το μόνο που έχουμε να πούμε είναι updates για τις ζωές μας. Αξιοποιούμε τον χρόνο που έχουμε μαζί, όχι για να τον βιώσουμε από κοινού, αλλά για να τον χρησιμοποιήσουμε ως check point για να πει ο καθένας τα δικά του. Κι αυτό σκοτώνει τις φιλίες μας.
Φιλίες & ενήλικη ζωή
Η μετάβαση προς την (πλήρως) ενήλικη ζωή έρχεται με το τίμημά της. Ο περιορισμένος χρόνος είναι ένα από αυτά. Είναι, όμως, αυτό αρκετό για να δικαιολογήσει το ότι δεν περνάμε ουσιαστικό και ποιοτικό χρόνο με τους φίλους μας; Οι φιλίες μας έχουν αρχίσει να γίνονται συναλλαγματικές, με πολλούς να νιώθουν την ανάγκη να τις αντιμετωπίζουν μόνο για να μεταφέρουν τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα νέα τους στις συναντήσεις με φίλους. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι το catch up το ίδιο. Είναι το ότι δεν ζούμε μαζί με τους φίλους μας. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Καταλήγουμε στο να απλά ενημερώνουμε ο ένας τον άλλο για το πώς προχωρούν οι ζωές μας και τι έχει αλλάξει από την προηγούμενη συνάντησή μας.
Αν σκεφτούμε τις φιλίες σε προγενέστερες εποχές της ζωής μας, θα παρατηρήσουμε ότι είχαμε περισσότερο αυθορμητισμό στις συναναστροφές μας. Δεν ήταν κάθε μας συνάντηση προσεκτικά σκηνοθετημένη γύρω από το μαγαζί που θα επισκεφτούμε, ούτε χρειαζόταν να προγραμματίζουμε την έξοδο εβδομάδες νωρίτερα. Αντιθέτως, το να πάμε μαζί με τους φίλους μας στο σούπερ μάρκετ, στο γυμναστήριο ή να κάνουμε παρέα τις καθημερινές μας υποχρεώσεις, ήταν κάτι που συνέβαινε συχνότερα.
Side characters στις ζωές μας
Φυσικά, το ότι αντιμετωπίζουμε τις φιλίες μας με αυτόν τον τρόπο έχει και τις προεκτάσεις τους. Το κάνουμε ακόμη και με τις οικογένειές μας. Αντιμετωπίζουμε τους συγγενείς μας, ιδιαίτερα όσους δεν βλέπουμε και τόσο συχνά, σαν «δεύτερους», «υποστηρικτικούς» χαρακτήρες στις ζωές, που απλώς εμφανίζονται στο κατάλληλο σημείο της ιστορίας μας. Ως τότε φυσικά, το μόνο που περίμεναν είναι το δικό μας life update για να μπορέσουν να συνεχίζουν να υπάρχουν.
Έχουμε φτάσει σε σημείο να ξεχνάμε ότι οι ζωές των άλλων είναι εξίσου περίπλοκες, γεμάτες, πολυάσχολες με τις δικές μας. Σε αυτό, φυσικά, δεν φταίει μόνο ο καθένας μας προσωπικά που το αντιμετωπίζει έτσι. Αυτό έχει να κάνει και με την εκτεταμένη χρήση των social media. Σίγουρα είναι ωραίο το ότι μέσα στην ημέρα μπορούμε να δούμε πώς περνούν οι φίλοι μας και με τι ασχολούνται. Ακόμη καλύτερο, όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να τους στείλουμε ένα μήνυμα για να μάθουμε νέα τους.
Ωστόσο, οι συζητήσεις μέσω social media θεωρούν ως δεδομένο έναν ορισμένο βαθμό οικειότητας. Θεωρούμε αυτονόητο, δηλαδή, το ότι κάποιος είναι καλά, αφού δημοσιεύει στα social media, και περνάμε απευθείας στο «πώς σου φάνηκε αυτό» ή στην αέναη ανταλλαγή memes, που μας δημιουργούν την αίσθηση του κοντά.
Ξεχνάμε, όμως, το βασικότερο. Σκοπός μιας φιλίας είναι να βιώνουμε τις ζωές μας μαζί με τους φίλους μας, κι όχι απλά να ελέγχουμε την πρόοδό τους και τις μεταβολές στις ζωές τους. Αν δεν δημιουργούμε νέες αναμνήσεις μαζί τους, αν δεν παίρνουμε από κοινού μέρος σε εμπειρίες, τότε, σταδιακά, δεν θα έχουμε τίποτα να συζητήσουμε. Δεν υπάρχει, πλέον, το συνδετικό νήμα που μέχρι τώρα μας ένωνε.
Μια φιλία είναι γεμάτη από ευχάριστες και θετικές συναναστροφές, που έχουν ως αποτέλεσμα να δενόμαστε ακόμη περισσότερο με τους ανθρώπους μας. Αν και είναι δύσκολο, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να αντιμετωπίζουμε και τις φιλίες μας πιο ουσιαστικά, ώστε να μπορούμε να επαναφέρουμε τον αυθορμητισμό και την ξεγνοιασιά στις σχέσεις μας και, κατά συνέπεια, να ερχόμαστε ακόμη πιο κοντά με τους ανθρώπους που αγαπάμε κι επιλέγουμε να έχουμε στις ζωές μας.
Για περισσότερα άρθρα, επισκεφθείτε το Blog | TEDxUniversityofMacedonia
